Obowiązek alimentacyjny

Obowiązek alimentacyjny

Baza wiedzy

Obowiązek alimentacyjny.

Podstawowe informację o alimentach

Alimenty są uregulowane w art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Pojęcie alimentacja krewnych dotyczy dwóch przypadków dostarczenia środków na utrzymanie i wychowanie. Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.

 

Zakres i wykonywanie obowiązku alimentacyjnego wynika z art. 135 krio.

 Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

Sąd badając te przesłanki ustala wysokość alimentów.

Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

Osobiste starania są rozumiane bardzo szeroko i pozwalają również w większym stopniu obciążyć finansowo rodzica nie sprawującego opieki nad dzieckiem.

W powyższych przypadkach niezmiernie ważnym jest wykazanie tych okoliczności i odpowiednia inicjatywa dowodowa.

Pomoc Adwokata, doradztwo w tym zakresie lub reprezentacja może pomóc w zabezpieczeniu praw dziecka lub osoby ubiegającej się o świadczenie alimentacyjne.

Na zakres świadczeń alimentacyjnych nie wpływają:

1)  świadczenia z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r. poz. 169, 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), podlegające zwrotowi przez zobowiązanego do alimentacji;

2)  świadczenia, wydatki i inne środki finansowe związane z umieszczeniem dziecka w pieczy zastępczej, o których mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;

3)  świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60 i 245);

4)  świadczenia rodzinne, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60).

Powyższe wyłączenia pozwalają na niepomniejszanie kwoty alimentów o otrzymywane świadczenia.

 

Obowiązek rodziców względem dziecka ujęty w art. 133 krio.

Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.

Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.

Niedostatek jako przesłanka ustawowa została bardzo szeroko omówiona w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

 

Kolejność zobowiązanych do alimentów uregulowana jest w art. 129 krio.

Obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi.

Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym.

Oczywiście należy zwrócić uwagę, iż żądanie alimentów może być sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

 

Ochrona interesu alimentowanego ujęta w art. 136 krio.

Jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat przed sądowym dochodzeniem świadczeń alimentacyjnych osoba, która była już do tych świadczeń zobowiązana, bez ważnego powodu zrzekła się prawa majątkowego lub w inny sposób dopuściła do jego utraty albo jeżeli zrzekła się zatrudnienia lub zmieniła je na mniej zyskowne, nie uwzględnia się wynikłej stąd zmiany przy ustalaniu zakresu świadczeń alimentacyjnych.

Sąd bada wystąpienie tych przesłanek jedynie 3 lat wstecz.

Świadczenia alimentacyjne również przedawniają się.

Przedawnienie wynosi 3 lata.

 

Zmiana stosunków u uprawnionego jak i zobowiązanego może powodować żądanie zmiany alimentów. ( art. 138 krio)

W razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego.

Żądanie podwyższenie, zmniejszenia czy uchylenia alimentów należy poprzeć odpowiednia inicjatywą dowodową  aby wykazać zaistnienie przesłanki zmiany stosunków.

 

Zaspokajanie potrzeb rodziny jest obowiązkiem uregulowanym w art. 27 krio.

 Oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli.

Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

 

Obowiązek alimentacyjny małżonków rozwiedzionych art. 60 krio.

Małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego.

Jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.

Dodatkowo podkreślić należy, iż małżonek uznany wyłącznie winnym rozkładu pożycia nie może dochodzić alimentów.

 

Orzeczenie Sądu Najwyższego – Obowiązek alimentacyjny

Jedno z najważniejszych uchwał dotyczących obowiązku alimentacyjnego – Uchwała Pełnego Składu Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 r. III CZP 91/86

 

W sprawach alimentacyjnych wartość przedmiotu sporu liczy się mnożąc jednomiesięczne świadczenie przez 12 miesięcy.

W przypadku podwyższenia lub obniżenia jest to różnica wynikająca z żądania.

 

W razie jakichkolwiek wątpliwości zapraszam do kontaktu w siedzibie Kancelarii po wcześniejszym telefonicznym uzgodnieniu terminu.

Pozdrawiam

Adw. Wojciech Kała

Postępowanie w sprawach gospodarczych.

Postępowanie w sprawach gospodarczych.

Baza wiedzy

Postępowanie w sprawach gospodarczych.

Postępowanie w sprawach gospodarczych ujęte zostało w ustawie o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych z dnia 24 maja 1989 r..

Rozpoznanie spraw gospodarczych powierzono sądom rejonowym i sądom gospodarczym.

Utworzono w nich odrębne jednostki organizacyjne ( sady gospodarcze).

Prawo o ustroju sądów powszechnych precyzuje nam strukturę organizacyjną.

Wydziały gospodarczy sądu rejonowego zajmuje się sprawami gospodarczymi oraz innymi sprawami z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw.

Wydział gospodarczy sądu okręgowego zajmuje się sprawami gospodarczymi oraz innymi sprawami z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw.

Natomiast w sądzie apelacyjny mamy wydział cywilny do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, jak również spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw.

Oczywiście w uprawnieniach Ministra Sprawiedliwości leży przekazanie jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego, należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów okręgowych, działających na obszarze tej samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu – rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego, należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze rozporządzeń.

Sprawami gospodarczym są sprawy ze stosunków cywilnych między przedsiębiorcami w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Ponadto sprawami gospodarczymi są sprawy wymienione w art. 2 ustawy o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych :

1)  określone w ust. 1, choćby którakolwiek ze stron zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej,

2)  ze stosunku spółki oraz dotyczące roszczeń, o których mowa w art. 291-300 i art. 479-490 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.1)),

3)  przeciwko przedsiębiorcom o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie do stanu poprzedniego lub o naprawienie szkody z tym związanej oraz o zakazanie albo ograniczenie działalności zagrażającej środowisku,

4)  między organami przedsiębiorstwa państwowego,

5)  między przedsiębiorstwem państwowym lub jego organami a jego organem założycielskim lub organem sprawującym nadzór,

6)  z zakresu prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego,

7)  o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest orzeczenie sądu gospodarczego prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu albo ugoda zawarta przed tym sądem, jak również innemu tytułowi egzekucyjnemu, obejmującemu roszczenia, które, gdyby były rozpoznawane przez sąd, należałyby do właściwości sądów gospodarczych,

8)  o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego opartego na prawomocnym lub podlegającym natychmiastowemu wykonaniu orzeczeniu sądu gospodarczego albo ugodzie zawartej przed tym sądem, jak również innego tytułu wykonawczego obejmującego roszczenie, które, gdyby było rozpoznawane przez sąd, należałoby do właściwości sądów gospodarczych;

9)  o ustalenie, że orzeczenie sądu lub rozstrzygnięcie innego organu państwa obcego wydane w sprawie gospodarczej podlega albo nie podlega uznaniu;

10)  inne, przekazane przez odrębne przepisy.

W kodeksie cywilnym znajduje się definicja przedsiębiorcy i firmy.

Art. 431 kc wskazuje, iż przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.

Art. 432 kc mówi, że przedsiębiorca działa pod firmą oraz że firmę ujawnia się we właściwym rejestrze, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Kodeks spółek handlowych wymienia rodzaje podmiotów objętych tą regulacją,  a to spółki osobowe – spółkę jawną, partnerską, komandytową i komandytowo-akcyjną, spółki kapitałowe – spółkę z ograniczoną odpowiedzialności, spółkę akcyjną.

Według ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Art. 4 definiuje pojęcie przedsiębiorcy jako osobę fizyczna, osobę prawna i jednostkę organizacyjną niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Postępowanie w sprawach gospodarczych – rejestry sądowe.

            Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym z dnia 20 sierpnia 1997 r.

Rejestr składa się z:

1)  rejestru przedsiębiorców;

2)  rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej;

3)  rejestru dłużników niewypłacalnych.

Ustawa o Zastawie Rejestrowym i Rejestrze Zastawów reguluje ustanawianie, przeniesienie i wygaśnięcie zastawu rejestrowego, przedmiot tego zastawu, prawa i obowiązki zastawcy i zastawnika, zbieg zastawu rejestrowego z innym ograniczonym prawem rzeczowym, zaspakajanie zastawnika oraz prowadzenie rejestru zastawów.

Do ustanowienia zastawu rejestrowego są wymagane umowa o ustanowienie tego zastawu (umowa zastawnicza) między osobą uprawnioną do rozporządzania przedmiotem zastawu (zastawcą) a wierzycielem (zastawnikiem) oraz wpis do rejestru zastawów.

Postępowanie w sprawach gospodarczych – sądy w okręgu apelacji śląskiej.

Dla przykładu w sądach apelacji katowickiej mieszą się wydziały : X Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego w Gliwicach , X Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w Gliwicach, XIII Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego w Katowicach, XIV Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego w Katowicach , XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy Sądu Okręgowego w Katowicach, XII Wydział Gospodarczy – Rejestru Zastawów Sąd Rejonowy w Katowicach, VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w Bielsko-Białej.

 

Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do kontaktu

adw. Wojciech Kała

 

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Baza wiedzy

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Orzeczenie  dotyczy przestępstwa z rozdziału XXI kodeksu karnego to jest przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

art. 173 [Katastrofa] kk

§ 1. Kto sprowadza katastrofę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającą życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega #karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

„Zaniedbanie stanu technicznego #pojazdu jako wina w sprowadzeniu katastrofy przez kierującego pojazdem”  –  przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Teza

I.

#Działanienieumyślne, w rozumieniu art. 173 § 2 KK może polegać na niezachowaniu ostrożności przejawiającej się w zaniedbaniu stanu technicznego pojazdu, którym sprawca porusza się na drogach publicznych.

II.

W art. 173 § 2 KK ustawodawca typizuje przecież występek sprowadzenia #katastrofy, „jeżeli sprawca działa nieumyślnie”. A skoro tak, to nieodzowne jest podkreślenie, że istotą nieumyślności, jako znamienia strony podmiotowej przestępstwa jest niezachowanie przez sprawcę ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (art. 9 § 2 KK). Jeśli odnieść to do zachowania polegającego na sprowadzeniu katastrofy przez sprawcę kierującego pojazdem, to niezachowanie wymaganej ostrożności wiązać się może właśnie z naruszeniem reguł bezpieczeństwa w komunikacji, przy czym dotyczy to najczęściej ruchu drogowego (…). Sformułowanie „działa nieumyślnie” zawarte w art. 173 § 2 KK, charakteryzujące stronę podmiotową występku stypizowanego w tym przepisie oznacza, że sprawca, nie mając zamiaru popełnienia czynu określonego w art. 173 § 1 KK (podstawowa forma przestępstwa sprowadzenia katastrofy w komunikacji), popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w okolicznościach, które go do jej zachowania obligowały. W odniesieniu do okoliczności, w jakich działa każda osoba prowadząca pojazd, powinność zachowania ostrożności sprowadza się przede wszystkim do przestrzegania przepisów zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym (…). Jest oczywiste, że działanie nieumyślne, w rozumieniu art. 173 § 2 KK może polegać właśnie na niezachowaniu ostrożności przejawiającej się w zaniedbaniu stanu technicznego pojazdu, którym sprawca porusza się na drogach publicznych.

opubl. Prok.iPr. 2017/4/5.

Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 8 marca 2017 r. III KK 345/16

Prok. i Pr. 2017 nr 4, poz. 5, Legalis, www.sn.pl

#Kodekskarny, Art. 173 § 2  przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Przedawnione roszczenie jednak nie wygasa

Przedawnione roszczenie jednak nie wygasa

Baza wiedzy
Orzeczenie

Sygn. akt I ACa 9/17

Sąd Apelacyjny w Katowicach

I Wydział Cywilny

:#Przedawnione roszczenie jednak nie wygasa, a przekształca się w zobowiązanie naturalne, którego cechą jest właśnie niemożność jego przymusowej realizacji. Gdyby jednak dłużnik spełnił przedawnione roszczenie, to nie podlega ono zwrotowi. Zatem przedawnienie roszczenia wcale nie oznacza, że #wierzyciel powinien zachowywać się biernie i nie jest już uprawniony do domagania się od dłużnika spełnienia świadczenia. Wierzyciel zachowuje bowiem swoje uprawnienie, a jedynie nie będzie mógł już przymusowo go wyegzekwować w postępowaniu egzekucyjnym.”

LINK